Yine mi.!?

Zaman olmuş yine, sevişmeyi unutacak kadar.
Hatrı sayılır say. Bekle yine gelirim. Ya da belki yine gelirim..!
Zaten beklemezsin. 

Yumak

Yalnızlık, keskin bır ayraç olarak duruyorsa her sabah kalktığında insanın, düşünmeye zaman ayırması gerekiyor demektir: yokluğuyla avunmanın ve varlığıyla yetinmenin farkını.

Kısacık kocaman zaman: seni içimde tutup kendime varmaya çalıştıkca senden; sana varmaya çalıştıkça ne kadar kendimden uzaklaştığımı gördüğüm meydan.
Sonrası sırla süslenen minik masum yalanlar.
Ne ondan, ne ötekinden bir farkı yok bu konuların. Çünkü, sadece bir diğerinden küçük farklılıklardan ya da aynılıklardan dolayı tercih meselesidir sonuçta, 'hayat' diye oynadığın yumak.

Yol

Git, gel.
Git.
Gel.
Git;
ama gel.

Sıhhat-2

-Hapşuuu..!

--Mutlu öl.

..!

Yazmayı hep sevmişimdir. 'Susmak' kadar..!

Hal bu ki ! Konuşabilmeyi dilediklerim var.

Dinleyen olmadan...

Nefes

Yırtılan astarın üstüne serilmiş; pençelerini, tüylü, yumuşak deriden ayıran hasret. Kavuşmak mıdır ?

Gaibe söylenmiş, hatır gönül meselesi belki de..!

Bırak ağız dolusu küfredeyim.

- Sen misin beni tutan.......!?

Direncine tutunduğum mumlar eriyor avucunda. Tutuşup yanarsın korkusu.

Tutuşup yanılsa oracıkta.

Kül sanıp yanılsak..

Üflenip gittiğimize.

Esintisini sevdiğim nefes.

- Sen misin savrulup giden.!?

Sıhhat

Hapşu...
İyi yaşa.!
Hapşu...
Güzel yaşa.!
Hapşu...
Yapabiliyorsan doğru yaşa.!

Hapşu.!

Varsayımlarınla yaşa.!